دل امـــــام زمـــــان زيــــن عـــزا پــــريـشان است
کــــه مــــرقـــــد دو ولـــــي خـــــداي ويران است
سـزد کـــه چــشــم جـــهان خـون در اين عزا گريد
کـه چشـمِ چـشم و چـــراغ رسـول گـــريــان است
ضـــريـح عـســکريـيـن از شــــرار آتـــــش سـوخت
دل هـر آنـکـه مــحــب عــلـيـسـت ســوزان اســـت
بـه شـهر ســـامـــره شــــد قـــبـه اي خراب کز آن
زمـــيــــن و عـــرش و ســـمـــاوات نـورباران است
بـــــه جـــاي دوســـت که خاکي به سر کند آن جا
بـــه گــرد مــرقـدشـــان خـصــم دون فراوان است
تــــو گــــويـــي آنــــــکـــه عــــزادار بــهــر سـامـرا
مــــديـــنــه و نـجـف و مــکــه و خــــراسـان است
چــــو گـــل کـــه در قـفـس خــارهـاســت زنــداني
حــــرم اســـيــر مـــريـــدان آل ســفــيــــان اسـت
کسـي کــه بــاغ بـهـشـت از وجود اوست بهشت
مــزار مــــادرش از جــور خــصــم ويــــران اســـت
کـــســـي کـــــه عــــالــمـيان ميهمان لطف وي اند
دلــش بـه غصه و چشمش به اشک مهمان است
|
