«حکيمه» از «حکمت» و از ريشه «حکم» به معناي «منع» است و اصل آن از « حکم » به معناي «منع از ظلم » ميآيد.هنگامي که عا قل، دست سفيه را ميگيرد و او را از انجام کارهاي سفيهانه باز ميدارد، گفته ميشود: «حکمت السفيه وٲحکمته». حکمت ـ که بر وزن «فِعْلَة» است ودلالت بر نوع خاصي از حکم ميکند ـ نيز از آن جهت حکمت ناميده ميشود که انسان را از جهل باز ميدارد.[16]
نام اين بانوي فرزانه را اهل بيت عليهم السلام ـ که خود معدن حکمتاند و زبان شان با زبان قرآن[17] يکي است و مفسر و مبين آناند ـ بيجهت حکيمه نگذاشتهاند؛ زيرا که او در دو جنبة حکمت عملي و نظري از انسانهاي بلند مرتبه است.
|
حضرت حکیمه خاتون 
